BİR SİNCAP VE SÜRGÜNDEN NOTLAR

Bir akademi mağduru olarak beş parasız ve zerre umutsuz doktorama devam ederken, derslerine girdiğim üniversitenin bir biriminde aynı zamanda sekreterlik yapıyorum. Hatta bu işi zorunluluktan yapmakla kalmıyor, gün be gün seviyorum. Neden mi? Çünkü.. Bazı kadınların sesi çok güzel:) O kadar güzel ki sapık gibi beğeniyorum. Diyorum ki yani ablacığım sen bırak rektör yardımcısını falan git şöyle klas bir radyoda çalış. Güzelim şarkıların başı ve sonunu katletsen bile senin o pamuk sesin rahatsız etmez bizi. Sen reklamları da sokuşturabilirsin araya. Sen varsan ben reklamsız radyo* dinleme tercihimden de cayarım. Sen çocuklarımıza masal anlat, bize şarkı söyle ne bileyim eylemlerimizde sen bağır megafondan, konuş bizimle. Evet lütfen konuş özellikle benimle... Bu ablaların hatta teyzelerin- kabalık olmasın diye Hanım diye hitap ediyorum- toplaşıp beni ziyarete gelmesi, bilgisayardan bozma telefonumun bin bir marifetini bana sabırla üstelik uygulamalı olarak anlatmaları, "Bak cic...

Hayatta yüz güldüren, iç ferahlığı veren bütün güzel şeylere ne yollardan ulaştığımız ve olay örüntüsü pek bir meşgul eder kafamı. Ve hemen küçük motivasyonlarım ile bağlarım hepsini birbirine.Tabi bulduğumuz nalet şeylere de aynı torpilli davranışı sergilemek kaçınılmaz... Yaşanan her acı hadisenin kaynağına inme çabası, iplik söküğünün gittiği yere kadar geçen zamanı yaşanmamış saymalara kadar, eksildi gitti güzelim anlar. Bu depresif anlarda artık ne yapıyor ne ediyorsak masraf yabana. Anamızın babamızın verdiği emekler, devletin bize yaptığı yatırım- tartışılmalı-, yediğimiz ekmek, içtiğimiz su boşuna. O yüzden önümüze bakalım sincap, tehlikeli ve karanlık ormanda önümüze bakalım... Efendim daha dikkat etmemiz gereken avcı türler var, niş çatışması var, sincap ne yiyecek sonracığıma ayı ne yiyecek bu ormanda? Eşeysel seçilim diye bir şey var biz dişiler ve siz müstesna erkek bireyler değil mi efenim birbirimize hünerlerimizi göstereceğiz ki seçilecek olan en iyilerimizin geneti...

Blok yazmaya direnmeyi bıraktığım ilk günden herkese merhaba, İlk güncemi pek sevgili bir arkadaşıma adamak istiyorum zira kendisi bencağızı ziyarete gelip, sevindirmiş bir dosttur. Rumuzu da "kuğu"dur. Ankara' yı çok sevmesi -bir zamanlar hepimiz gibi- bu hayvanceğizle anılmasını kanaatimce kuvvetlendirdi. Dostlarını da hayvanlarla anmak nedir canım, kaç yaşında insanlarız diye düşünecek olursanız, ben efendim şahsım adına pek yaşımıza göre yaşamadığımızı düşünüyorum. Türk standartlarına göre şu an bir işim ve sanırım bir de çocuğum olmalıydı -Annem benim yaşımdayken ben 7 yaşında bebesi vardı- En azından bir kadrom olaydı. O da yok. Sanırım o zaman arkadaşlarıma hayvan rumuzları koymamda da sıkıntı yok:) Kocaman insanlarız emme içimizdeki çocuğa da ayıp etmeyelim değil mi:) Lise dönemini Grup Gündoğarken'le geçirmiş ve kasetlerinin şarkı sırası dahil olmak üzere hala ezberinde tutan biri olaraktan Duygu'nun gelişi, Ankara'dan Duygum gelmiş Evde ...