Şehir içi toplu taşıma kullanmanın faydaları

Hayatta yüz güldüren, iç ferahlığı veren bütün güzel şeylere ne yollardan ulaştığımız ve olay örüntüsü pek bir meşgul eder kafamı. Ve hemen küçük motivasyonlarım ile bağlarım hepsini birbirine.Tabi bulduğumuz nalet şeylere de aynı torpilli davranışı sergilemek kaçınılmaz... Yaşanan her acı hadisenin kaynağına inme çabası, iplik söküğünün gittiği yere kadar geçen zamanı yaşanmamış saymalara kadar, eksildi gitti güzelim anlar. Bu depresif anlarda artık ne yapıyor ne ediyorsak masraf yabana. Anamızın babamızın verdiği emekler, devletin bize yaptığı yatırım- tartışılmalı-, yediğimiz ekmek, içtiğimiz su boşuna. O yüzden önümüze bakalım sincap, tehlikeli ve karanlık ormanda önümüze bakalım... Efendim daha dikkat etmemiz gereken avcı türler var, niş çatışması var, sincap ne yiyecek sonracığıma ayı ne yiyecek bu ormanda? Eşeysel seçilim diye bir şey var biz dişiler ve siz müstesna erkek bireyler değil mi efenim birbirimize hünerlerimizi göstereceğiz ki seçilecek olan en iyilerimizin genetik bilgisi yavru döllere aktarılırsa ancak toplumumuz daha bir güzel olur. Sonra kendi içimizde çiftleşmeyeceğiz ki çeşitliliği hep yüksek tutalım. Hele şu ortada dolanan farklı cinsiyet tanımlarına sebebiyet verenler yok mu hele onlar..Hayır anlamıyorum bizim genetik havuzumuza ne gibi bir katkıları var da allı morlu dolanıyorlar. Şimdilik çoğu ülkede evlenemiyorlar, çocuk edinemiyorlar. Toplumun en küçük birimi olan o güzelim müesseseye ne katkıları var hem de çoğalamıyoruz. Para harcayamıyoruz, istediğimiz gibi kapitalist olamıyoruz arkadaş, hem o ne öyle hermafrodit gibi.... Neyse eşcinsel ve gay arkadaşlarımızı destekleyen bir küçük eleştiriden sonra mevzuya döneyim ve datlı olayları bağlamaya devam edeyim, söyleyeceklerim bitmez zira-özellikle küçük yerlerde bilim yapan insanların arasında bile bir sürü homofobik olması.. Bence asıl hermafrodit onlar çünkü sürekli kendi fikirleriyle çiftleşirler.-
Evet asıl mevzu; küçük datlı motivasyon zincirlerimi birleştirerek kendime güzel bir hafta sonu yarattım ve üç günümü en başarılı şekilde kurtardım. Sincap doğal seçilime devam ediyor... Olayların kilit noktası çok şıtresli bir haftadan sonra artık güzel şeyler olmalı inancıyla yaptığım sakin bir yürüyüş - kendini inandırmak önemli şey:)- ve sonrasında bir süredir yapmadığım bir hareket olan eve otobüsle dönmek, aynı zamanda müzik dinlemeli ve kitap okumalı bir yolculuk.. Aslında insan kestirebiliyor, ben zaten yürümüşüm güzel güzel, kitabım var, müziğim var daha ne olsun diyor ama bu şen ümitler otobüse bindiğim andan itibaren yine boynumu büktü. Ellahım bu nedir? Yahu ben artık daha küçük bir şehirde yaşamıyor muyum? Hani daha rahat gidip gelecektim istediğim yere. Ben değil miyim bu hayalleri kuran. Hadi büyük hayallerim gerçekleşmiyor, küçük hayallerim de mi ki beni hayata bağlayan yegane şeyler onlar? Efenim zatı-alim sayın İ. Melih Gökçek'in nefes alıp verdiği o güzelim bozkırımızdan bu ege şehrine göçmeden önce kendini bu şekilde motive etti: Artık EGO yok!:) - Bu arada benim anneciğim EGO'ya "erken gelen oturur" der ne zaman bahsi geçse:)- Ama hayat o kadar acımasız; kim bilebilirdi ki evden okul tabi bil-mukabele tam tersi de egoyla olan yolculuğumdan neredeyse 15 dk daha fazla olacak. Üstelik daha sonra uzunca bahsedeceğim gibi burası küçük bir şehir ve herkes birbirini tanıyor. Durum böyle olunca otobüste yer vermek mecburi:) Engelli, yaşlı ve hamile kadınlara ayrılan koltuklar ve geliye kalanların üzerinde; günden gelen ya da uzaktaki camiye gidince daha çok sevap kazandığına inanan amca figürleri var. Yer vermediğin teyzeler, amcalarla bir sonraki gün nasıl bakacağım yüzlerine düşüncesi içini kemiriyor insanın ya da hemen datlı ama bir o kadar da itici bir uyarı geliveriyor ege şivesiylen..:) Kendimi o kadar motive etmişim ki, boğucu otobüs kalabalığı hemen dağılıveriyor, bilhassa teyzeler sokağa çıkmamış o akşam. Her zamanki yerime oturdum. Karşılıklı dörtlü koltuklara:) İnsanlarla yüz yüze bakmak hoşuma gidiyor. Tam da öyle bir iletişim içerisindeyim, karşımda çok hoş bir baayan oturuyor, yanında da kızı. Anne, kızının hayal gücümüzü zorlayan sorularını yanıtlarken biz de anneyle gülüşüyoruz:) Tabi onlar yarı yola indiler, ben bir o kadar daha gideceğim, ama tam bir uzun yol adamıyım ki çıkardım kulaklığımı ve dinlemeye başladım Almadovar filmlerinin müziklerini. Mp3 çalarım çok fiyakalı. Sanırım 1o yıl önce bile kullanan pek yok idi kendisini. Bir de ekranı üzerinde boydan boya bir bant sarılı ki sormayın:) Toplu-taşımada özellikle değişik bir ilgi topluyor, daha hiç sektirmedi ne zaman çıkarsam başlasam dinlemeye yanımdakinin gözü bir kayar benim emektar aletime. Ama ben seviyorum kendisini, bir capon malı... Ne diyorduk Almadovar film müzikleri. Bu arada fikir hermafroditi bireylerimizin aksine bu Pedro abimizin kadın-erkek, kadın-kadın, erkek-erkek ilişkilerine bakışı zihin açar derken, tam da o anda dinlediğim o ispanyolca şarkı... sanırım beni büyüledi. Bu arada çöpünü alması için en datlı halimi takınarak uyardığım ergen ama bir o kadar da karizmatik gençlerin aslında kendilerinin olmayan çöpleri bile çantalarının içinde biriktirmiş olmaları ve aramızda geçen güzel diyolog, havanın rüzgarlı ve tertemiz olması - Tabi merkezden o kadar uzak oturuyoruz, değiyor en azından:)- İşte benim o küçük mutluluklarım bu şarkıya giderek bağlanmama sebep oldu. Halbuki sonradan öğreniyorum ki şarkının sözleri biraz arabesk...Kim takar:) "Un anno de amor"* ...Yılın aşkı diyor şarkı bitmiş bir mevzunun arkasından. Benzerlerine göre güzel geçen otobüs yolculuğumun ve sanırım en az 20 kere dinlediğim şarkımın ardından "Yüksek Topuklar" (Tacones lejanos) filmini keşfediyorum, fimi de izliyor ve Petro Almadovar abiye selamlarımı iletiyorum. Hatta filmi ve şarkıları o kadar beğeniyorum ki bu gazla şarkıyı bir de ben, seslendiriyorum.
Ben sincap, sürgünde günler böyle geçiyor. Kendimi korumam, soyumu devam ettirmem ve doğal olarak seçilmem gerekiyor. Bol bol şarkı söylüyorum..

*Şarkının asıl icra edicisi, o mükemmel kadına burdan ulaşabilirsiniz.