BİR SİNCAP VE SÜRGÜNDEN NOTLAR

......Haziran ayının hüznüne ekledikçe ekliyor hayat. Dün bir sevdiğimizi daha mı kaybettik, neler duyuyor benim kulaklarım, neleri göremez iken gözlerim? Ben tanımam. Bilirim sadece yaşadığını. Muhtemelen iyi bir insandı. Güzel insanları güzel anne babalar yetiştirir, az biraz standart sapmayla çünkü. Buna inanırım ben. Zayıfça bir beden hayal ediyorum, sarıya çalan hafif kavruk bir ten, bir fotoğrafına bakacak halim bile yok. Dağların arkasından, duyuyor gibi oluyorum tam da şu an acılı bir kadının hıçkırıklarını. Ve benim bu adamı aylar boyu hayal etmemin sebebi duruyor karşımda. Geçen Hıdırellez'deki o dileklerimizi hatırlatıyor bana ve an itibariyle kabul olmamış olanları. Sonra diyorum ona " Tanrı yeryüzüne geldiği zaman çingenelerle anlaşamaz ve bir sonraki uçakla geri döner. Bu benim hatam değil.."* Her zamanki gibi gülümsüyor, ben ağlamaklı. "Ayakkabılarımı kaybettiğimde de böyle yaptın, üzülme artık!" diyor bana elindeki paraları babasının gözlerine ye...

Sadece güvende olduğumdan eminim. Arada bir kendime kim olduğumu hatırlatıyorum ve ne için burada olduğumu. O kadar garip ki.. ne söylesem. Şimdi yazacağım satırları yazarken ağlasam mı gülsem mi? Kimi arasam anlatsam bilemedim benim için endişelenir misiniz, güler misiniz? Hem çok mutluyum hem de dokunsanız ağlayacağım. Ben sincap. Az önce kaldığım otelin resepsiyonisti olan kadın anlatabilir mi halimi ya da lobide bira içen yaşlı çift bir de temizlik görevlisi var orta yaşlı  bir adam - şaşkınlığını hiç gizleme gereği görmedi- Bilemiyorum. Ben sincap ve saat dokuz buçuk, akşamdayız. Alman fenotipine bir hayli sahip, az İngilizce bilen resepsiyonist ve olanca telaşımla etrafı birbirine kattıktan sonra sakince oturan ben. Evet ben sincap. Zaman kavramım nasıl da değişti ve kaygılarımla ben.Telaşlarım sürgün mahallerinde, ordan oraya. Şu an akşamın dokuz buçuğu Almanya'da. Günlerden pazartesi, 1 Haziran ve ben sincap. Tam olarak bir saat önce fırladığım yataktan, aceleyle çağ...