Karanlık ormanların zırhlısı




Zamanın birinde bir hayvancık. Ne idüğü belirsiz bir hayvan. Henüz taksonomistlerin bulup çıkarmadığı, latince bir isim kondurup yanına kendi isimleri ve tarih iliştiremedikleri* bir canlı. Hayal etmesi pek güç değil isteyene. Başaramayana okumayı burada bırakmasını önermekten başka birşey gelmiyor elimden. Ormanda yaşıyor, pek yerli bir tür değil- zaten bizim ormanlarımız esrarengiz bir tür için pek elverişli değil sanki- yabancı olsun. Bir kelime. Kaç harfli pek hatırlayamıyorum, sürüngenle memeli arasında bir tipi var. 

Orman karanlık çoğu zaman rutubetli. İçerde esmiyor hiç o sevdiğimiz rüzgarlardan. Yer yer açıklıkları var nefes almak için. Ama neye yarar çevrelenmiş hep anıt ağaçlarla tüm hayat boşlukları. Zaten bizimkinin gözleri ışığa pek alışkın değil sanırım emin değilim. Hep kısık gibi, ya da korkak da olabilir. Ben de korktuğum zamanlar kısarım gözlerimi. Bir kaçış halinde küçük gözleriyle. Bulduğu deliğe girme hevesi var. Ama biraz zor o zırhla. Evet zırhı var. Parlak beşgen yapılar birbirine geçiyor, rahat hareket edebilme kabiliyeti var ama yine de bir yük bu zırh. Beşgen yapılar, parlak.. Hem zaten eziliyor o da  bazen altında, atsam diye çok düşündüğü oldu, olmadı mı? Ama orman...Orman ne kadar karanlık ve ürkütücü. Zırh korunak demek, hayatta kalmak demek. Ya da yalnız kalmak. Hayır hayatta kalmak. Hayatta yalnız kalmak. Hayır..
Yalnız hayatta kalmak...

Hayatta kalmak için


*Biyolojide türler, türü bulan insan ve bulduğu tarihi içeren bir isimlendirme sistemi ile yazılır.
Örn: Giraffa camelopardalis Linnaeus, 1758 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Sürgün mahalinden

Resim
İğneada Longoz ormanları Milli Parkı'ndan (Kaan Yence tarafından paylaşıldı) Havalar soğudu iyiden iyiye. Kime dert. Bir sincap her zaman sığınacak bir kovuk bulur kendine. Mevsimi yaklaşıyordu yavaş yavaş. Zamanı geliyordu. Rüzgar esip yaprakları savurdukça, adeta bir senfoni başlıyordu. Beyaz örtünün gelmesi kuzeyden, temizlemesi her şeyi yakın. Bazen durup bakıyordu ormana, büyüyor orman. Dallar sarmış dört bir yanını. Daha az mı hava var? Dallar kaybedince yapraklarını öyle bir ağıt başlıyor ki ormanda, sanki acılı gözyaşlarını yeni filizlerine biriktiriyorlar. Biraz buruk buralar. Göğün mavisi daha mı az görünüyor ne? Büyüyor orman acıyla. Rakım yüksek, kışın çok yağışlı yazın seyrek*. Daha az hava bağlıyor kanımız daha çok dert bağlanırken ayaklarımıza. Orman bu, yaprak döken ağaçların yanında yaprak dökmeyenlerin durup seyrettiği çeşit çeşit yaşamış yapraklarla kaplı orman tabanı. Yaşamış ve gitmiş, geri gelecek olan fakat, her şey gibi** Orman tabanının yapraklarla ...
Devamı

Şimdiye hasretle

Bir sürgündeyim geçmiş ve gelecekte Bir türlü ana gelemiyorum Bindiğim otobüs karman çorman Bir opera ilişiyor kulağıma kucağında tavuk taşıyan yaşlı bir kadına bakarken Yollar taşlı ve virajlı, acelemiz var aldırmıyoruz Hep beraber savruluyoruz bir o yana bir bu yana Tam varacakken şimdiye, bir bakmışım çoktan geçmişiz durağı İnecek vardı diyorum şoför koltuğunda oturan bıyıklı adama Ters bir bakış atıyor kapının kenarında zar zor ayakta kalmaya çalışan kırılgan kadınlığıma  Kusura bakma biraz yürüyeceksin diyor
Devamı

Tamam oldu

Resim
Kurbağa bir sıçrar Sana göre iniş-çıkış bir hareket, Ama o her sıçrayışta görünmeyeni taşır: Geçmiş göller, sessiz yaralar, güzel anılar, hayal kırıklıkları, Nihayetinde bir prensesi dudaklarından öpmek. Kurbağa iki sıçrar Kırık cam üstüne, Bedeni savunmasız, yaşam ve ölüm arası keskin. Ben derim: “Ahhh…” Ama kurbağa, ilk kez kendiyle tanışır; Her bir parçası başka kendiyle. Kurbağa üç sıçrar Tamam olur, hem de havada asılı kalsa bile. Yaşamak, görünürle görünmez arasında, Tamam olmaksa belli ve belirsiz arası. Kurbağa bir daha sıçramaz... İyiki doğdun Caner & hoşçakal Judy
Devamı